Stilte. Alleen intense stilte. In het duister van de nacht was er alleen maar stilte wat ik hoorde. Oorverdovende stilte die tot diep in mijn ziel raasde. En met die stilte was ik alleen in de pikzwarte leegte van de nacht, een nacht die zich kilometers lang voor me leek uit te strekken. Een oneindig onbegaanbaar pad, bezaaid met diepe kuilen en holtes. Naast het pad bevonden zich de ontelbare spelonken en holen waar de wezens van duisternis zich schuilhielden, klaar om de argeloze betreder van dit pad te bespringen, uit te kleden en mee te voeren naar die plek waar nog nooit een levende ziel van was teruggekeerd. De plek die gevreesd werd door de duizenden dolenden, de plek die bewonderd werd door duizenden wetenschappers en de plek die vermeden werd door duizenden ontelbaren. Lees verder »

Ach Heer, hoe moeten wij, de verstandige mensch, den heerschenden elite en het beschaafde heerenvolk, toch omgaan met de proleten, de patjepeeërs, het plebs, de onderklasse. Wat moeten wij toch met den stinkenden arbeider en den dikke man met snor en bril. In welk etablissement zijn wij intelligente wezens toch nog veilig voor de op agressie gerichte mannen met bierbuiken, de jongens van Jan de Wit, die spieren hebben als staalkabels en niet zullen aarzelen deze te gebruiken teneinde onze vrouwen te schaken. Lees verder »