‘We strompelden langs de rand van een enorm gat, een krater eigenlijk, een afgrond. Zo groot en zo breed als een meer waarvan je de overkant nauwelijks kunt zien. We stopten en tuurden in de peilloze diepte. Plotseling begon de grond onder onze voeten af te brokkelen en weg te zakken. Spleten in de grond openden zich. Scheuren in de aardkorst raasden kreunend en grommend op ons af. We dreigden meegesleurd te worden, de diepte in. We moesten zorgen dat we daar wegkwamen voor het te laat was. Rennen voor onze levens moesten we, alle kanten op behalve in de richting van die gapende aanstormende diepte. We raakten elkaar kwijt.’ Continue Reading »