“Je kunt je auto rechts parkeren.”
De man met het zwarte Kiss shirt wijst naar een open plek tussen de bomen. Hij ziet eruit alsof hij een week geen douche heeft gezien. Peach en ik hebben een uur door de polder gereden om Ruigoord te vinden.
“Godverdomme man, kunnen jullie geen borden neerzetten? Ik heb een uur tussen die fucking weilanden gereden.”
“Borden? Het is niet mijn probleem dat je de weg niet weet.”
Hij heeft gelijk, dat is zijn probleem ook niet. Ruigoord is een kunstenaarskolonie onder de rook van Amsterdam. Er wonen mensen die zich niet conformeren aan de huichelachtige etiquette van de maatschappij waarin ze leven. Ik ben er al te lang niet geweest. Ik haat de maatschappij en haar beleefdheidsvormen.
“Da´s jouw probleem ook niet, ik zeg het maar even. Dat je het weet, al heb je er geen tering aan.”
“Cool, man, park your car and relax.”
Parkeer je auto en geniet. Geen gelul. Veel mensen vertellen onaangekondigd onzin waar niemand op zit te wachten. Iedereen luistert. Uit beleefdheid. Omdat het zo hoort. Dat is anders op Ruigoord. Als iets je niet bevalt, dan zeg je dat, niemand die er boos om wordt. Continue Reading »