Mijn moeder overleed op veertigjarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker. Ik was toen 12 jaar oud. Het hoeft geen betoog welke verwoestende indruk deze gebeurtenis op mijn verdere leven gemaakt heeft, en het hoeft, vermoed ik, ook geen betoog op welke gruwelijke wijze mijn moeder destijds om het leven kwam. Nog afgezien van het feit dat kanker op zichzelf al per definitie verwoestend is, zelfs als je het overleeft, leed mijn moeder aan kanker in een tijd (en een plaats te weten een klein christelijk en volstrekt achterlijk dorpje genaamd Bennekom) waarin vele malen minder wetenschappelijke kennis over deze ziekte aanwezig was dan nu in 2007. Het was 1987, chemotherapie was in die tijd modern, DNA nog bijna raadselachtig en de ziekenhuizen, zeker die in landelijke dorpjes, waren nog maar beperkt voorzien van de juiste apparatuur. Het ziekenhuis waar mijn moeder als eerste terechtkwam, en helaas voor lange tijd moest blijven, was een zogenaamd streekziekenhuis, wat vooral inhield dat ze er goed waren in het ingipsen van benen en het aanzetten van plastic heupen. Voor het betere kankerbestrijdingswerk kon men beter terecht in een academisch ziekenhuis. Continue Reading »