Fascinerend, zo’n nachtje zuipen en toekijken bij het bacchanaal van brallende piepjonge journalisten en schrijvers, die toevallig voor hetzelfde blaadje schrijven waar ik ooit begonnen ben, als iets minder piepjong maar even onervaren scribent. Dat dergelijke toppiejoppie- gezellige bijeenkomsten altijd plaatshebben in het diepste puntje van de provinciaalste provincie (bus: één keer per uur. Route: veertig minuten. En God zag dat het plat was) neem ik dan maar op de koop toe. Het is weer eens wat anders, barhangen en miezerig zijn tussen mensen die allemaal goed kunnen schrijven en niet helemaal sporen omdat ze nou eenmaal schrijver willen worden. Continue Reading »

Mag ik wat doekjes voor het bloeden van u? Ja, dank u, dat is wel voldoende. Wat zegt u? Oh, nee, ik zal de doekjes er niet omwinden nee, ik zal het u duidelijk maken, want waarachtig, mijn beste vriend, ik ben dood. Ik ben dood! En toch denk ik dat ik besta, en u hoort het, ik denk het, Cogito Ergo Sum, besta ik nog? Ik droom niet in ieder geval, dat mogen mijn gapende wonden voor u getuigen. Ik voel ze, ik voel de gaten, het bloed gutst er nog uit, ziet u wel. Mijn perceptie van de werkelijkheid, ik schijn nog steeds te kennen. Werken mijn zintuigen nog? Ik zie nog steeds, helder en onderscheiden, dat niet alle muizen even wit zijn, dat kopjes oren hebben ook al kunnen ze niet horen, dat duiven vliegen maar ieder op zijn eigen manier, dat paarden nog steeds paarden heten, ook al hebben ze benen en geen poten. Ik zie nog steeds elke baby op zijn eigen manier groeien, hoor verschillende tonen in het huilen, als een eerste tandje haar weg naar de oppervlakte vecht. Continue Reading »

Oh lieve Heer, verlos ons van het boze AllerheiligenConvent, verlos ons van de kwijlende oppervlakkigheid in Uw verenigingen eindigend op de naam Magnus. Want er is niets Groots aan Carolus, Albertus, Fransciscus, behalve de plastic kutten en nylon benen, de immer lightsigaretten rokende zaalhoeren, die over niets anders praten dan het geld van hun ongetwijfeld in de opvoeding tekort geschoten pappa en mamma. Oh Heer, verlos ons van de blauwbloezen, de glad gekapte en androgyn geschoren jongetjes met door mamma gestreken ruitjesbloes, zij die de kunst verstaan om zelfs zonder het koude lemmet van een scheermes te hanteren toch het zweet des aanschijn te verdoezelen in dikke wolken van goedkoop geurende aftershave. Continue Reading »

Francoise wordt wakker, drijvend in een dampende plas bloed. Er is geen geluid. Er is slechts duisternis en de geur van bloed. Overal is het bloed, liters bloed. Ze spartelt wild, tracht haar hoofd boven te houden maar het bloed blijft stromen, trekt haar omlaag. Ze wil schreeuwen maar uit haar mond komt geen geluid. Dan golft het bloed haar geopende mond binnen en in een verstilde schreeuw verdrinkt zij. Francoise wordt wakker, de verstilde schreeuw nog dreigend in haar keel. Koud zweet parelt op haar voorhoofd. Haar kussen lijkt doorweekt. Het duurt drie, vier seconden tot ze volledig bij bewustzijn is en beseft dat ze nog leeft. Er is geen bloed, wel zweet. Geen verdrinkingsdood, wel angst. Samen met het bewustzijn dringen langzaam de geluiden van de ochtend binnen: de eerste vogels, bomen in de wind, regendruppels op het raam. Continue Reading »

Het is niet het vreugdevolle leven wat wij leiden waardoor wij ons genoodzaakt zien tot nog hoger gelegen en nooit eerder ontgonnen landschappen van vreugde en genot te vertrekken, het is juist de oorverdovende stilte en de gapende leegte die doet verlangen naar de verlichting van het genot. Wij streven naar de grote ontsnapping aan de tirannie van het aardse tranendal. Naar de betere manieren om ons, ook al is het maar voor heel even, te onttrekken aan de realiteit van het bewuste leven. Het krankzinnige bewuste leven. De krankzinnige mens, als enige der dieren in staat tot reflectie, een zelfreflectie. Weten te leven, niet weten waarvoor, kunnen bevatten hoe kort nog te zijn en sterven als de enige zekerheid. Verrotting en bederf als horizon van het bestaan. Zelfs een drosophila, centipede of hippopotamus is bij geboorte al duizend maal gelukkiger dan de mens. Er is geen tragischer lot denkbaar dan het menszijn zelf. Ironisch genoeg kan ook alleen diezelfde mens als enige dit tragische lot bevatten. Zij bevat en bedenkt haar eigen ondergang nog voor zij in staat is te begrijpen hoe zij leeft. Continue Reading »

Stilte. Alleen intense stilte. In het duister van de nacht was er alleen maar stilte wat ik hoorde. Oorverdovende stilte die tot diep in mijn ziel raasde. En met die stilte was ik alleen in de pikzwarte leegte van de nacht, een nacht die zich kilometers lang voor me leek uit te strekken. Een oneindig onbegaanbaar pad, bezaaid met diepe kuilen en holtes. Naast het pad bevonden zich de ontelbare spelonken en holen waar de wezens van duisternis zich schuilhielden, klaar om de argeloze betreder van dit pad te bespringen, uit te kleden en mee te voeren naar die plek waar nog nooit een levende ziel van was teruggekeerd. De plek die gevreesd werd door de duizenden dolenden, de plek die bewonderd werd door duizenden wetenschappers en de plek die vermeden werd door duizenden ontelbaren. Continue Reading »

Ach Heer, hoe moeten wij, de verstandige mensch, den heerschenden elite en het beschaafde heerenvolk, toch omgaan met de proleten, de patjepeeërs, het plebs, de onderklasse. Wat moeten wij toch met den stinkenden arbeider en den dikke man met snor en bril. In welk etablissement zijn wij intelligente wezens toch nog veilig voor de op agressie gerichte mannen met bierbuiken, de jongens van Jan de Wit, die spieren hebben als staalkabels en niet zullen aarzelen deze te gebruiken teneinde onze vrouwen te schaken. Continue Reading »